Tegenlicht meet-up; the day after

Terug
het-einde-van-de-manager.jpg

Gisteren vond de Tegenlicht meet-up plaats over de uitzending ’het einde van de manager’. Alle ingrediënten voor een dampende avond waren aanwezig:  een volle zaal, mooie cases, een goeie moderator. Toch reed ik met gemengde gevoelens naar huis.

Na een nachtje slapen komen zoals vaak de  woorden bij de gevoelens. Vallen de gedachteflarden in elkaar. Hier een korte bespiegeling.

Wat mij vrolijk stemt is de passie van de mensen die bezig zijn met nieuw organiseren. Of het nou de politiemensen betreft die binnen de strakke structuren van de organisatie op zoek zijn naar hun professionele ruimte. Of de nuchtere eigenaar van het Alkmaarse aannemersbedrijf Kesselaar, die zijn eigen ervaring als onderaannemer scherp verwoord: ‘Teveel werknemers lijden onder de leiders’. Of Sjoerd van der Velden van Bruggink van der Velden advocaten uit Utrecht die zijn interne organisatie volledig vanuit vertrouwen in de goede wil van werknemers heeft ingericht, in een vakgebied dat ‘leeft van wantrouwen’.

Wat mij minder vrolijk stemt is dat de usual suspects weer bij elkaar zaten, aangevuld met het bekende arsenaal aan bedrijfskundigen, coaches, organisatie-adviseurs en bedrijfstrainers. We waren het weer roerend met elkaar eens. De voorlopers in de beweging predikten hun oneliners, de mildere groep nuanceert (‘managers verdwijnen niet, ze worden allemaal coach’). En we discussieerden nog lang en gelukkig…

‘We dronken een glas, deden een plas, en alles blijft zoals het was.’

Ik miste vuur. Ik miste scherpte, en wat ik het meest miste is het besef dat de wereld radicaal aan het veranderen is. Dat we kostbare tijd verliezen met deze achterhoede-discussie. Technologische ontwikkelingen groeien exponentieel. Deze technologische ontwikkelingen drijven sociale ontwikkelingen op. Weinig mensen overzien wat dit betekent. Omdat ons brein exponentiele groei niet snapt. We zijn lineair geprogrammeerd. Wat exponentiele groei betekent wordt duidelijk in dit voorbeeld:

Stel dat u een pipet heeft met een druppeltje water erin. Die drupt u in uw handpalm. Laten we nu aannemen dat de grootte van de druppel iedere minuut verdubbelt (100% groei). In het begin lijkt er niets aan de hand, na 6 minuten heeft u amper een klein plasje water in uw handpalm. U staat midden in het Ajax Arena stadion te Amsterdam. U laat dit beetje water daar vallen en u klimt vervolgens naar de hoogste rij waar u zich laat vastbinden. Hoeveel tijd heeft u dan voordat het water u bereikt? Weken, maanden, jaren? Het antwoord is: slechts 49 minuten!… Nochtans: na 43 minuten is het stadion nog maar voor 7% met water gevuld en lijkt het alsof er nog meer dan genoeg tijd is. 6 minuten later is het stadion echter vol…’

Exponentiële groei vraagt om radicale innovatie. Onze organisaties zijn ingericht voor continueren. Dat is het tegenovergestelde van innovatie. Henk Volberda probeert ons al jaren duidelijk te maken dat de bottleneck bij innovatie het gebrek aan sociale innovatie is. Dat betekent dat wij pas echt kunnen innoveren als we onze organisaties anders inrichten. Niet een beetje anders, radicaal anders. Niet van managen naar coachen, maar denken en handelen als een start-up. Niet de professionele ruimte zoeken binnen de structuur, maar structuur overboord en pionieren. Als de brandweer.

Kortom, het ontbrak wat mij betreft aan het gevoel van urgentie dat het anders moet. We zien een plasje liggen in de Arena. De wakkere mensen nemen het waar. En gaan handelen. De rest sukkelt door. Het besef dat wanneer er een plasje zichtbaar wordt je nog maximaal tien minuten hebt voordat je verdrinkt, ontbreekt. Wanneer er plasjes zichtbaar worden moeten alle alarmbellen af gaan; het is dan 5 voor 12!

En de plasjes zijn zichtbaar. In elke organisatie. Profit of non-profit. Klein of groot. Als je ze ziet, besef je dan dat de tijd dringt. Weet dat Darwin ons al jaren geleden voorhield dat het niet de sterkste of de slimste zijn die overleven, maar degene met het meeste aanpassingsvermogen.

Tot zover. Zondag gaan we kantelen met Jan Rotmans. Ik ben benieuwd.

Ps. Nog even één stuk lariekoek uit de wereld helpen: mensen kunnen dit tempo van verandering aan. Echt waar. Het zijn de structuren en de besturingssystemen die het tempo van verandering niet kunnen hanteren. En de mensen die angstvallig vasthouden aan die structuren….

 

Datum: 19.02.2015
Bron: nieuworganiserenblog